Société des Amis
... omdat samen iets doen leuker is.
Een wandeling.

Bezoek tentoonstelling DNA-IKEA op 2 jan. 2020

Bezoek tentoonstelling DNA-IKEA op 2 jan. 2020

De eerste activiteit van het nieuwe jaar wordt meteen goed bezocht, we waren met z’n tienen. De tentoonstelling was klein, maar er waren een paar leuke dingen bij.

Bij binnenkomst viel de grote installatie op, daar heeft zich iemand helemaal in uitgeleefd. Het meest bijzondere vond iedereen eigenlijk het kleinste ontwerp, nl plankdragers die gezamenlijk zelf de plank zijn geworden.

Een van onze leden, die er ook was, is tevens ook gids van de Cacaofabriek en kon ons daarom het een en ander over de geschiedenis van de fabriek vertellen.

Na de koffie in het restaurant zijn de meesten ingegaan op de uitnodiging van een van ons om bij haar thuis haar atelier en een aantal schilderijen te bekijken. 

En bij een glaasje wijn hebben we gezellig verder gepraat en heeft ze ons een korte introductie gegeven op haar lezing, die ze op de borrelmiddag van 9 februari houdt (zie uitnodiging elders).

Het was dus een goed begin voor SdA, er volgen vast nog vele andere leuke activiteiten in 2020.

Verslag Heuvelland wandeling, 29 mei 2019

Mechelen

 

Op de laatste woensdag van mei trokken we met 7 dames en 5 heren naar het Zuid-Limburgse Mechelen voor hun maandelijkse dosis wandelen. De meesten per automobiel, maar Bastiaan per super(e)fiets, 135 km enkele reis. De weersverwachting vooraf was nogal wispelturig, maar, bedreven als deze wandelgroep is in het kiezen van het juiste moment, werd het de tot nu mooiste voorjaarsdag. Stralend helder weer, tegen de 20 graden en praktisch windstil. 

Na een eerste kop koffie gaan we op weg met als richtpunt de kerktorenspits van Vijlen. Mechelen ligt laag, Vijlen hoog.

  

Het domein van de Amstel Gold klassieker

Dit is het domein van de Amstel Gold klassieker. Op het eerste been, op ons pad tussen bosrand, wijngaard en breed zicht naar beneden, valt af en toe een licht gehijg te bespeuren. Maar met onze gecombineerde 800 levensjaren weten wij inmiddels wel, wanneer halt te houden om even op adem te komen en voor servicing van de inwendige mens. 

Twee wandelaarsters van onze groep, onze vaste fotografen, slaan alles, wat hun oog treft, op in beeld, m.n. de vele varianten van de gekruisigde Jezus Christus. We zijn per slot in Zuid-Limburg.

Kruisbeeld

 

Op strategische punten wijst zo'n kruisbeeld de weg, zodat intuïtief en praktisch zonder aanwijzing het juiste pad wordt gevolgd. De hooggelegen en alom zichtbare kerk van Vijlen lijkt geruime tijd niet veel naderbij te komen, maar ten lange leste bereiken we 'Auberge A Gen Kirk' (de herberg bij de kerk) voor, hoe kan het anders, koffie met vlaai. De specialiteit van het huis, 'Kirk Vlaam' (met kersen, rabarber en pudding), raakt uitverkocht.

 

Na een uurtje op het terras vervolgen we onze weg over Limburgs 'hoge land'. We zien uit op de abdij St-Benedictusberg (tot de dag van vandaag slijten de abt en een 14-tal monniken hier hun sobere leven) in het plaatsje Mamelis.  

Na een uurtje op het terras vervolgen we onze weg over Limburgs 'hoge land'. We zien uit op de abdij St-Benedictusberg (tot de dag van vandaag slijten de abt en een 14-tal monniken hier hun sobere leven) in het plaatsje Mamelis.

 

Vliegtuigmodelbouwers

 

We passeren een groep vliegtuigmodelbouwers met hun kunst- en vliegwerk. Om vervolgens onze met enige moeite verworven hoogte snel weer prijs te geven in de afdaling naar het dal van de Selzerbeek op weg naar Wahlwiller.

 

 

Middeleeuwse Cunibertuskerkje

De deur van het middeleeuwse Cunibertuskerkje aldaar blijkt niet op slot en van achter een traliewerk zien we in het schemerdonker de bijzondere kruisweg en wandschilderingen van Aad de Haas. Delen van het kerkje zouden dateren uit de 12de eeuw.

 

Hoewel weer toe aan een pauze besluiten we dan toch door te stappen richting ons eindstation en na zo'n 4½ uur door bos en open veld keren we, dorstig en wat stoffig, terug in Mechelen.

 

Zonder gezamenlijk diner is zo'n dag incompleet. Dus, enigszins in strijd met de Brabantse gewoonte om na gedane wandelarbeid huiswaarts te keren, strijken we voor het avondeten neer bij Brasserie Charlemagne.

Glaasje bier

Alvorens aan tafel te gaan trakteerde onze oudste wandelaar, enkele dagen eerder jarig, ons daar zeer ruimhartig op een paar rondjes welkome dorstlessers. Iemand zei al, zo'n dag droogt je uit. Bij de Brasserie, een soort huiskamer restaurant, werden we door de vrouw des huizes uiterst vlot bediend en met de kelen gesmeerd, de tongen wat losser en de maag gevuld ontstond op gegeven moment een levendig gesprek over de veronderstelde samenhang tussen het hebben van een relatie en de kwaliteit van slapen. De rekening na afloop bleek alleszins redelijk. 

 

Heel waardevol bij deze wandelingen is, dat je, nu eens met deze, dan weer met die oplopend, allerhande bespreekt, elkaar zo heel aardig leert kennen en tegelijk, bijna ongemerkt, je dagelijkse portie bewegen opdoet. Aan te bevelen.

Verslag wandeling Mechelen – Vijlen, 29 mei 2019

Vakwerkhuis in Mechelen

Deze wandeling van woensdag 29 mei was zo bijzonder, dat zelfs twee mensen zich geroepen voelden er iets over te schrijven. We vertrokken  om elf uur met 12 personen voor de wandeling, die ongeveer 17 km zou worden, nadat we eerst op een zonnig terras koffie hadden gedronken.

 

De eerste paar kilometers gingen nogal eens omhoog, en het liep ook niet altijd even gemakkelijk. We hebben grote stukken gelopen over holle wegen, die soms nauwelijks breder waren dan de stenige bedding voor het water dat na regen zijn weg naar beneden zoekt. Dan weer liepen we door bossen of langs weilanden. 

Verslag wandeling Mechelen – Vijlen

  

Al even voorbij lunchtijd naderden we Vijlen. Dit bracht mij terug in de tijd, in gedachten zag ik hier kapelaan Erik Odekerken uit de televisieserie “Dagboek van een herdershond”  met zijn lange rokken moeizaam fietsen over de paadjes.

Verslag wandeling Mechelen – Vijlen

Na de lunch (of Limburgse vlaai!) liepen we via andere mooie paden weer terug naar Mechelen.

 

Kerk in Wahlwiller

Onderweg hebben we de bijzondere  kerk in Wahlwillert bezocht, waar we wel naar binnen konden kijken, echter alleen door de spijlen van het hek.

 

We waren tijdig in het restaurant , waar we afgesproken hadden om te eten, zodat we eerst nog een paar welverdiende drankjes konden nuttigen.

 

Het was een dag om in te lijsten , een cadeautje. Het prachtige wandelweer speelde daar natuurlijk een rol in, maar het is ook zeker te danken aan de mooie route die onze voorloper had uitgestippeld, en die hij helemaal in zijn hoofd had zitten. Heel veel dank daarvoor.

Verslag van de bijzondere waterbuffelochtend

waterbuffels

Met mijn kleindochter van 4 jaar, gingen we met SdA leden en nog wat andere mensen, ook met kinderen, naar Sint-Oedenrode.

Naar de stoerderij van waterbuffels, eerst naar een weiland in Sint-Oedenrode

Ploegend door gras en modder( gelukkig droog), gingen we naar een groep mannelijke buffels, die als een lome groep 's ochtends in het zonnetje lagen.

 

Langzaam werden ze ook nieuwsgierig en kwamen ze naar ons toe, tot de schrikdraad.

Het zijn de Aziatische variant; slomer, vriendelijker, behalve als er een vrouw in de buurt komt.

De Afrikaanse waterbuffel is veel agressiever.

Deze buffels die wij zagen waren tot 2 jaar oud en dan gaan ze naar de slacht.

De dames mogen wel 20 jaar oud worden, veel melk, veel baby's en steeds populairder mozarella, goei boter, ijs, melk, en jong vlees waren ook bij de buffelboer te koop.

Er zijn maar een paar buffelboeren in Nederland, maar via ons eetpatroon worden ze steeds populairder.

Bij zijn boerderij in Son en Breugel zagen we de moeders en de baby's, schattig en de oudere moeders met grote hoorns.

Ze stonden met hun poten flink in de slijkmodder en daar kunnen ze tegen. 

Schapen krijgen kreupelrot en deze buffels niet.

In Azië trekken ze de ploeg door de natte rijstvelden.

Al in de oertijd waren er in Europa waterbuffels.

Een Ned. melkkoe geeft met gemak 8000 liter melk per jaar, een buffel maar 2000, maar bestaat voor 8 procent uit vet en 45 procent uit eiwit( koe 4,5 procent vet en 3,5 procent eiwit).

Mensen met een koeallergie kunnen wel de buffelmelk verdragen.

Waar in Italië de buffels binnen blijven, zetten wij ze daarentegen juist in de wei, ook in de winter (gezonder) en lekkerder mozzarella.

Buffelyoghurt- feta- melk-vlees- boter.en heerlijk om te ontdekken.

Het was een leerzame dag in Breugel.

Kerstconcert in de Cathrien in Eindhoven

Vanmiddag, 15 december alweer, trad ons SdA-lid en tevens geschoold zangeres op tijdens een prachtig klinkend kerstconcert. Duidelijk zichtbaar op de eerste rij, precies achter de knappe en bruisende paukenist, stond zij de kerststerren en de kerstbomen van de hemel te zingen. Wonderschoon, echt waar.......

Met haar traden ook op het Brabantkoor en een begeleidend voltallig orkest Kamerata Zuid. Tevens zongen twee mooie en mooizingende, zomers geklede sopranos (zij leken op beminnelijke hemelse engelen.....jaja).

Het Gloria van Antonio Vivaldi  werd mooi, gevoelig en robuust uitgevoerd. Het stuk behoort natuurlijk tot de bekendere werken .

Veel minder bekend was de uitvoering Magnificat, van een 20e eeuwse Engelse componist, John Rutter. Het werk, uitdagend en eigentijds, werd op een magnifieke wijze uitgevoerd door zowel het koor als het orkest.

Het royaal aanwezige publiek - de kerk zat dit keer helemaal vol ! - had er na afloop een langdurig en warm applaus voor over.

Tot slot werd voor een 96-jarige jarige Britse bevrijder van Eindhoven een welgemeend - Happy Birthday - gezongen. Helemaal goed!

En buiten was het na afloop wel even beren-koud.... Brrrrrrr. En binnen was het genieten geweest van een heel mooi kerstconcert.... Zucht.

Dank mede SdA-lid, wat kun JIJ mooi zingen, je was gewoon GEWELDIG, heel zeker weten........!

 

Geef mij maar Amsterdam......dat is mooier dan.......Parijs... ( als het ware )

Onder de gezellige leiding van onze Goede-goeroe, zijn we op de laatste dag van oktober naar Amsterdam getogen. Per trein natuurlijk die, zoals meestal het geval is, keurig op tijd reed en ons de gelegenheid gaf om fijn met elkaar te keuvelen. Over van alles en nog wat, op dat tijdstip. We waren met 5 dames en 3 heren, die goed met elkaar konden opschieten. Gedurende de hele dag nog wel.

Rond half elf in Mokum, heerlijke koffie met gebak (van bakker Blommerstein) in het Zaans koffiehuis van Loetje tegenover het station. Fris, maar zonnig weertje, er stond ons een leuke dag te wachten.

Wij met lijn 14 naar de plek van onze verwachtingen, het Tropenmuseum.

Aldaar meteen maar begonnen met een lichte, doch lekkere lunch. Zoals hier en ook de hele dag het geval was, werden we overal in Amsterdam goed, respectvol en fijn als gasten behandeld en geserveerd en aangesproken. Dat is dan maar weer een gelukkie.

Het was mooi en interessant en bekijkenswaardig in het Museum van de tropen, o.a. over Japan, Nederlands Indië, Nieuw Guinea, Afrika, milieuproblematiek, overbevolking, mode, slavernij, Azië en nog veel meer. Ga zelf maar eens kijken. Ook het gebouw van binnen, met die gigantische hal, is de moeite waard.

Half vijf vertrokken we weer met lijn 14 naar het Damrak, om daar in het Beursgebouw van Berlage een lekker voorafje te drinken. De stemming kwam er steeds meer in, weetjewel. Ook het interieur, met prachtige tegeltableau van Jan Toorop, verhoogde, althans bij mij, de stemming nog meer.

Tja, en toen, goedgeluimd... togen wij, te voet, over de Walletjes, naar de Zeedijk.

We hielden elkaar onderweg natuurlijk goed in de gaten en droegen de rugzakjes op de buik.

We hebben daar, aan een ronde tafel, met een draaitafel in het midden, voor EEN gezamenlijke, onbekende, maaltijd voor ons achten gekozen. Met thee erbij. Er kwam steeds meer heerlijke sjinees op die ronde draaitafel. We hebben genoten. En de gespreksstof werd ook steeds interessanter, perspectiefvoller en vrolijker. Werkelijkwaar! Ik was er getuige van.

Om kwart over 9 weer in het treintje naar Eindhoven (Ut innigste goei uit Amsterdam in dn trein naar Eindhoven !).

 

We hebben ons die dag op een leuke manier beter leren kennen en plezier gehad. Evenals die dag in Den Haag en in Breda met jou, was ook ons dagje in Mokum weer een blijvertje in de SdA-geschiedenisboeken. Dankjewel! Hopelijk gaan we weer eens een dagje uit met je?

 

ZONDER REGEN, EEN PRACHTIGE, PERFECTE, PURE PORTIE PARADE GEPAKT. OFTEWEL DE BOULEVARD BELEEFD.

 

Zoals zo vaak in het leven, zijn we ook die donderdag weer bij onverwacht mooie voorstellingen en gebeurtenissen terechtgekomen.

Jaja, samen met onze leading-lady organisator, op de Parade in Den Bosch.

Aanvankelijk zou de groep 11 man / vrouw  groot zijn.  Door een (onterecht) matige weersvoorspelling waren we echter met z n  vijven.  En die hebben, met slechts EEN drup regen,  wel heel erg van alles genoten.

Uit het grote aanbod van voorstellingen kozen we drie mooie theaterstukken.

Een grappig verhaal uit de bijbel. ( hallo ! ). Sappig en surrealistisch verteld door een rumoerige Belg. Humor ontbrak niet.  Het publiek zat rondom aan, aan de tafel van het Laatste Avondmaal.

Als je honger hebt dan moet je eten. Dat hebben we dan ook prima gedaan in een mooi restaurant met gigantische spiegels aan de Parade.

Vervolgens bezochten we een voorstelling, een try - out , van een aankomend cabaretière, die ons over de ingewikkelde problemen van het leven inlichtte.  Maar vooral de lekker vuig spelende gitarist greep ons bij de strot. En liet ons niet meer los, bijna .

We hadden nog genoeg tijd. Dus unaniem besloten we naar het klapstuk van de avond te gaan.

Vooral ondergetekende genoot van de show van een onvervalste luidkeelse  namaak-Nina-Hagen.

Ontroerend, loeihard met een vette band (oordopjes aanwezig), ruig maar ook gevoelig, auf Deutsch gesungen, unbeschreiblich weiblich, waren de kenmerken van dit spektakel .

 

Zoals alle voorgaande Boulevards met SdA,  was ook dit jaar weer een toppertje.

Met z n allen naar Breda.........

Vandaag,  20 juni was in sda-termen weer een dag met een gouden randje. We gingen met 14 gezellige sda-dames en - heren een deel van Breda te ontdekken.

De treinloop `s ochtends liep niet volgens planning.  Enkelen van ons kwamen uit andere windstreken. De moderne communicatie techniek bracht alles weer in rustig vaarwater en de gemaakte tijdafspraken in Breda werden ietsje verzet.

Na een fijn wandelingetje door een park, begonnen wij, als singles, aan een rondvaart door de singels van Breda.

Dat was natuurlijk adembenemend,  doordat de gids een goed doordacht en gepast verhaal had en ook erg goed de buitenboordmotor kon bedienen.  We mochten niet teveel wiebelen.  De boottocht, die een uurtje duurde, leverde ons veel informatie op over o.a. de vroegere tijden van de stad, met nog veel oude gebouwen, het Spanjaards Gat, het Turfschip, diverse bierbrouwerijen, de Hero, de Etna-fabrieken, de eerste kegelbaan uit 1961, de Sint Annakerk omgebouwd tot kantoorpand, en ga zo maar door. Ja ja, heel interessant dus.  En ook de O.L. Vrouwekerk oftewel de Grote Kerk is een juweel om zowel binnen als buiten  van te genieten.

Intussen kwamen de eerste zonnestralen er doorheen gepiept. Het werd een warm en zonnig dagje. Een heerlijke lunch, in een zaaltje, ingericht als antieke bibliotheek, werd het volgende deel van deze dag.

 

Met z n allen naar Breda.........

Maar dit was nog niet alles. Want onder de  gevleugelde leiding van een stadgids gingen onze ogen pas echt open over de historie en de schoonheid van de stad Breda. Dat was me nog eens wat!

 

Toen brak het terrassen-werk aan. Eerst ergens, zonovergoten een lekker drankje, daarna  in kleine groepjes nog uurtje het centrum verkend. En natuurlijk een ijsje bij de Hema gegeten. En oh, lekker gegeten bij een rumoerig en druk Italiaans eethuis op de markt. Er werd daar veel gelachen om de prachtige verhalen en om onszelf.

Deze leuke dag kenmerkte zich ook in de prettige ontmoetingen tussen de 14 sda-eden, die samen deze dag tot een mooie dag gemaakt hebben. De sfeer was prima en tevens jeugdigpositief.

 

 Op 31 oktober volgt er weer een dagje reizen en genieten. En wel naar Amsterdam, met o.a. het Tropen-museum. En dan wordt het weer net zo leuk, zeker weten!

E-Fietstocht door Zuid-Limburg

Woensdag 16 mei, vandaag is de eerste van onze tweedaagse E-fietstocht door het Zuid-Limburgse land.

De weersverwachting is twijfelachtig. En wanneer de 6 deelnemers (2 vrouwen en 4 mannen) arriveren bij het startpunt in Maastricht, voel je aan de stekende zon, dat er wat broeit.

We hebben een half uurtje nodig om onszelf, de bagage en de fietsen te organiseren, maar om half twaalf zijn we onderweg.

 

Aanvankelijk is de weg vlak, door de Maasvallei tot onze eerste stop in Eijsden: lunch uitkijkend over de Grensmaas met België.Na deze 'warming up' is het gedaan met de rust en testen we onze benen op de eerste oostwaarts gaande helling. Het pelotonnetje valt uiteen, maar hergroepeert bovenaan weer vlot en tot ieders opluchting blijkt het, dankzij krachtige fietsen, allemaal reuze mee te vallen. Vol vertrouwen fietsen we verder door de landelijke omgeving met afwisselend stijgingspercentage en navenant tempo en koppositie. Een licht wiegende uitkijktoren biedt zicht over het wijde landschap tot ver in België.

 

Dan begint de allengs dikkere bewolking de eerste druppels te produceren. Subiet halen we de regencapes tevoorschijn, doorgewinterd als we zijn voor dit soort situaties. Gewapend tegen de nattigheid nu vervolgen we onze weg tot een tweede stop in het plaatsje Mheer. Daar, op een niet overdreven druk terras, aan de voet van de plaatselijke kerktoren, klaart het wat op en enkelen wagen zich aan de koffie met vlaai. Maar niet te lang, want er zijn nog zat meer of minder steile kilometers te gaan tot onze eindbestemming voor deze dag.

 

Rakelings langs de Belgische grens vervolgens toeren we over horizontaal alsook verticaal slingerende weggetjes met voortdurend wisselend uitzicht op het landschap beneden of in de verte en passeren de kerkdorpjes Noorbeek en Slenaken. In Slenaken, aan de voet van de Loorberg, is de lucht dermate dreigend geworden, dat we besluiten een derde stop over te slaan en door te rijden naar ons hotel in Epen. Een eerste onweersbui passeert ons gelukkig noordwaarts en levert, beschenen door de laatste zonnestralen, nog enkele fraaie wolkenluchten.

 

De daarop volgende hoosbui zijn we, op tijd onderdak, voor en kunnen we, enigszins triomfantelijk, gadeslaan vanuit luie stoelen in de hotellounge. Onder inname van diverse soorten prik en gedistilleerd, wisselen we persoonlijke verhalen en meer of minder filosofische overpeinzingen uit alvorens - per fiets, want heuvelopwaarts - koers te zetten naar het restaurant van de Gerardushoeve voor het diner. Aan een wat schemerige tafel wordt ons een prima, zij het wat traag, avondmaal geserveerd. Uiteindelijk verlaten we het etablissement praktisch als laatsten, een gepaste dagafsluiting. Op de weg terug naar het hotel is de lucht inmiddels geklaard maar flink afgekoeld als voorbode voor de dag daarop.

 

Dag 2, donderdag 17 mei, belooft een straffe, frisse tegenwind, maar, in strijd met de eerdere verwachting, veel zon. Na het gezamenlijk ontbijt stappen we op en wederom op en neer fietsend gaan we richting het volgende reisdoel, de herberg 'A g'n Kirk' in Vijlen. Dat is een taverne, volgestouwd met een in de loop der tijd van het Roomsche Limburg verzamelde schare heiligenbeeldjes. Dit rariteitenkabinet, de versnaperingen op het terras aldaar en de verwarmende ochtendzon brengen ons in beste stemming.

 

De aankomende steilste helling van de hele tocht vermijden we met een omtrekkende beweging, die ons wel de gelegenheid geeft een monument te bezoeken voor slachtoffers van de Japanse bezetting in Indonesië. Even verder op een hooggelegen vijfsprong van weggetjes maken we enkele groepsfoto's en dan stuiven we weer naar beneden voor de lunchstop van deze dag 'bie de Tantes' in Eys. Daar, uit de wind, is het een uurtje genieten van zon, eten en gezelschap.

 

Dan oppert iemand het idee, de laatste etappe te verleggen naar het kasteeltje Schaloen in Oud-Valkenburg voor een laatste rustpunt en dan langs het riviertje de Geul naar het eindpunt in Valkenburg. Zo hoeft er, met ieders volmondige instemming, nog maar één helling te worden genomen. Het geklim begon z'n tol te eisen.

 

Na inlevering van de fietsen staan we tegen 5 uur op het stationnetje van Valkenburg voor de terugreis naar Maastricht. Allen, moe gestreden, gaan bij voorkeur vandaar meteen terug naar huis. Het is mooi geweest. Om met de woorden van een van ons te spreken, "het waren twee dagen met ups en downs". Een betere samenvatting is er niet.

 

Verslag lunch in De Rooi Pannen Eindhoven 18 mei 2018

Vrijdag 18 mei zijn we met 10 personen verrast door leerlingen van De Rooi Pannen

op een uitstekende warme lunch.

Als voorgerechtje een lekkere kipcocktail en aansluitend een pasta met gebakken zalm,

de lunch werd afgesloten met een goed gecombineerd kaasplankje en voor de liefhebbers

koffie of thee. 

Drankjes werden geserveerd en op de tafel stonden flessen water en wat stokbrood.

 

Uitgeserveerde lunch in De Rooi Pannen

Het bijzondere vond ik de bediening, meisjes en jongens van ca. 16 jaar die een horeca vak leren, die ieder zo z'n best deden met uitserveren, de ene wat zenuwachtig en de ander met meer flair.

Maar allemaal gedreven en in mooie uniformen hun "werk" zeer serieus deden. Chapeau !!

Zeker de moeite waard om nog 's terug te gaan.

 

Het Louwman auto-historisch Museum

22 april, het belooft een stralende zondag te worden, met temperaturen ruim boven de twintig graden. We gaan een bezoek brengen aan het Louwman museum, autohistorie bij uitstek, in Den Haag. We zijn met z'n achten, 3 vrouwen en 5  mannen. 4 van ons mannen hadden een carpool opgezet - de overigen verkozen de trein - derhalve arriveerden we rijkelijk vroeg bij het museum, alwaar we meteen werden onthaald op een stoet Bugatti racemobielen uit de jaren 30, die op hun zondagse toerrit het Louwman natuurlijk niet onverrichterzake konden overslaan en een stop maakten op het natuurstenen plaveisel ('classics only') voor het museumgebouw.

 

Het Louwman Museum, de majestueuze entreehal

De majestueuze entreehal biedt moeiteloos 'stallingsruimte' aan een 15-tal onmiddellijke blikvangers, waaronder een gebroken witte 

Sjanghai met de onmiskenbaar Chinees gekopieerde lijnen van de naoorlogse Mercedes Benz 'bolhoed'. Deze Sjanghai - dienstauto voor de lagere partij elite - is het enige authentieke exemplaar in dit museum met 0 km op de teller. Even verderop staat een prototype van het in 1957 nog geheime DAFje, een krijtbeschreven bordje met daarop het chassisnummer en testgegevens nog aan de binnenspiegel bungelend.

 

Louwman & Parqui

Voordat de treinreizigers zouden arriveren, was er nog tijd voor koffie in het restaurant. Gezeten onder een Zeppelingondel en onder de vleugels van een Tiger Moth aan een wat schemerig pleintje à la jaren 20 bevonden we ons naast 'het pand' van Louwman & Parqui, Dodge importeurs van het eerste uur, met achter ons een sfeervol rommelige garage-werkplaats uit die periode en natuurlijk de onvermijdelijke apotheek met gaper boven de ingang plus nog enkele andere meest stijlvolle gevels. Waarlijk terug in de tijd.

Als ons gezelschap compleet is beginnen we de tour op de bovenste van 3 verdiepingen. 

 

Een overmatige focus op details belette enkele van ons om voor sluitingstijd de onderste verdieping zelfs maar te halen. Wij moesten het van horen zeggen hebben, dat hier de 'grand tourers' te zien zijn uit de tijd van bijv. The Great Gatsby met namen als Duesenberg, Talbot of Hispano-Suiza.

 

Zwaanmobiel met baby zwaantje

Maar ook de allereerste -uit 1936- Toyota personenwagen, die ooit bij een Siberische boer werd gevonden en na veel getouwtrek uiteindelijk aan de museumcollectie kon worden toegevoegd. Hij staat er in ongerestaureerde staat.

En niet te vergeten het befaamde Zwaanmobiel en het kleinere baby zwaantje (voor meer alledaags gebruik) van een zekere maharadja uit Punjab.

Spyker

De Spykerverzameling op deze vloer hebben we niet echt hoeven te missen, vanuit het trappenhuis hebben we er meerdere keren bovenop kunnen kijken.

 

Vooral de dames in ons gezelschap zagen kans om alles te zien en ook nog een theepauze in het restaurant in te lassen. Zij verstaan de kunst de indruk van het waargenomen te beleven meer dan het naadje van de kous te zoeken. Er is vanzelfsprekend oneindig veel meer te zien, dan hier kan worden weergegeven, maar hoe het ook zij, het was voor ons allen waarschijnlijk een plezierige belevenis.

 

Nadat de museumdeuren achter ons waren gesloten, hebben we in de nog tamelijk warme middagzon een poosje staan overleggen, wat te doen met het diner. Een eetgelegenheid opzoeken nabij het Plein in hartje Den Haag of toch maar een restaurant onderweg. Voor de carpool werd het een La Place langs de snelweg. Hoe het de treinreizigers op hun weg naar huis is vergaan, is niet geheel duidelijk.

Binnenkort
    • Wandeling in de omgeving van Esbeek
Onlangs
    • Wandeling nabij Drielandenpunt
    • Zomerexpositie Beeldentuin Ruimte in Beeld
    • Elke 2e en 4e dinsdagochtend v/d maand - Joe Mann
    • ONLINE-ESCAPEROOM-SPEL
    • Online Moordspel
    • Wandeling tussen Valkenswaard en Aalst
    • Wandeling tussen Wintelre en Vessem
    • Architectuurrondleiding LocHal
    • Elke 2e en 4e dinsdagochtend v/d maand - Joe Mann
    • Science café over online verleiding en misleiding
© Société des Amis